مفاهیم امروزی ما از منشأ عالم، به کمک شواهد مستدل مبنی بر وجود کهکشانهایی خارج از راه شیری شکل گرفته است. این شواهد را اولین بار هابل ارانه کرد.
در سه دهه نخستین این قرن. علم جدید کیهان شناسی از بوته نظریه نسبیت عام و روشها و ابزارهای نوین رصد، به ویژه تلسکوپهای اپتیکی بزرگی که در کالیفرنیا و آریز ونا در هزاران پایی سطح دریا مستقر شده بودند، سر برآورد.
این تغییرات بنیادی در ابزارهای نظری و رصدی اخترشناسان، فیزیکدانان، و ریاضیدانان. با تغییراتی انقلابی درخور کیهان شناسی همراه بود. معرف کیهان شناسی جدید در اوایل دهه 1930/1310 دو ویژگی بارز آن بود که در کیهان شناسی آغاز قرن وجود نداشت: نخست، وجود کهکشانهایی در بیرون سیستم ستاره ای خودمان که از تلسکوپهای مستقر در زمین دیده می شدند، و دوم اینکه این کهکشانها حاکی از انبساط عالم بودند.
از متون مربوط به تاریخ کیهان شناسی، ادوین پاول هابل اخترشناسی است که با این دد نگرش ژرف به جهان فیزیکی پیوند تنگاتنگی دارد. واین منزلت هابل در مقام یک کیهان شناس رصدی است که نامگذاری تلسکوپ فضایی هابل را توجیه می کند، تلسکوپی که مأموریتش غور در فاصله کهکشانهای بیرونی و انبساط عالم است
به جای ارائه گزارشی از وقایع زندگی علمی ها بل، می خواهم به دو دستاورد علمی اساسی او در دوره اولیه کارهایش بپردازم و ارتباط آنها با کیهان شناسی رصدی سه دهه نخستین این قرن را که سر یعأ در حال پیشرفت بود، بررسی کنم. خواهیم دید که فراهم بودن تلسکوپهای پرتوان، تلاش برای بهبود کیفیت رصدها، نیروی محرک زیبایی شناختی در توصیف عالم و کاربرد زبانی متحول، همگی بر انتخاب مسائل و راه حلها در کیهان شناسی اوایل قرن بیستم تاثیر گذاشتند. همچنین خواهیم دید که هابل درعنوان کردن پرسشهایی جدید درباره عالم مادی و تعیین ادامه راه کیهان شناسی نقش اصلی را داشت. این شاید ماندگارترین میراث او باشد
برای دانلود متن کامل مقاله بصورت zip اینجا را کلیک کنید
